a

FOTO GALERIJA: Neotkriveno blago „Svetog Kirika i Julite” kroz foto objetiv FAR-a

Daleko u planini, za dugo sklonjen od očiju radoznalaca, iznad Zabrđa najvećeg kraškog polja u Srbiji, nedaleko od Dimitrovgrada i bugarske granice, već skoro tri veka opstaje manastir „Sveti Kirik i Julita“.

Toliko ga zapravo prati zvanična istorija, ali manastirska crkva nastala na temeljima starije građevine i sa ugrađenim elementima od nje, upućuje na neko mnogo starije duhovno žarište, koje svoje korene ima na počecima hrišćanstva i u staroj kasnoantičkoj i vizantijskoj tradiciji, što arheogija i antički autori bezpogovorno dokazuju.

Redak kult svetih majke i sina i do skora udaljenost od savremenih komunikacija čine ga izvorištem mističnih tajni, priča i legendi.

Jedna od njih priča o haranju krdžalija, nemilosrdnih pljačkaša i odmetnika iz vojske Osmanskog carstva, druga o zbegovima od čume ili kuge koja je u 18. veku kosila Osmansko carstvo, treća govori o kaluđerici Lidiji, kasnije mati Diadori, koja je bežeći pred „crvenim“ terorom iz daleke Besarabije došla sa svojim sestrinstvom čak na padine Vidliča. Ipak, najviše priča ima o nebrojenom blagu koje je „ne zna se ni ko, ni kad“ zakopao u crkvi ili u okolini „Svetog Kirika i Julite“.

Manastir je iz takve letargije, tajnovitosti, sklonjenosti i zapustelosti izvukla takozvana rekonstrukcija i asfaltiranje puta do njega.

Danas je ponovo u obličju u kakvom ga je ostavio njegov majstor Kola iz sela Boljevdol 1839. i koju godinu kasnije samokovski životopisci, Tako je postao mesto saborovanja svakog 28. jula na Dan „Svetog Kirika i Julite“.

Ponovo se čuje i njegovo zvono, čiji eho vetar nosi daleko i na čiji su se zvuk težaci u Smilovskom polju ili Zabrđu nekada najsmernije krstili, ponovo je čist i uređen zahvaljući malobrojnom, ali vrednom setstrinstvu i ponovo svetlište koje je za Bugare i sve druge iz okoline, mesto kome se obraćaju sa najvećim poštovanjem, ali i prvi put od kad postoji meta sve brojnijih turista, namernika, radoznalaca i hodočasnika, koji dolaze ne samo iz Srbije i Bugarske, nego sve češće i iz zemalja od kojih je ovaj hram okenima udaljen.

Tako najrečitije intrpertira zavet Smolovčana koji su ga pre tri veka obnovili, verujući da su na temeljima starije građevine pronašli mesto koje će ih braniti od svih nadeća i zla, pogotovo onih u njima.

U fotogaleriji pogledajte šta je fotoaparatom zabeležila ekipa FAR-a.

Slobodan Aleksić

Foto: Stefan Pavić

Medijski sadržaj je deo projekta “Bugarska manjina i četiri bisera duhovnosti” koji se sufinansira sredstvima Ministarstva kulture i informisanja Republike Srbije, u okviru konkursa za sufinansiranje projekata proizvodnje medijskih sadržaja na jezicima nacionalnih manjina u 2019. godini.

Stavovi izneti u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva.

Napisao/la

Iako rođen u Pirotu 1955. godine, svojim rodnim mestom smatra Dimitrovgrad (Caribrod), gde je proveo detinjstvo i završio osnovnu školu i gimaziju. Filozofski fakultet diplomirao u Beogradu. U novinarstvu od novembra 1982. godine, najpre u Beogradu 202, zatim u Radio Boru, pa na kratko u Studiju B, da bi od avgusta 1984. godine poceo da radi u Beogradskoj hronici, kasnijem Beogradskom TV programu. Od leta 1987. u Radio Jugoslaviji, a u Televiziju Beograd vraća se decembra 1995. Trenutno radi kao novinar na sajtu RTS-a. Osim na radiju i televiziji, sarađivao i u novinama, nedeljnicima i periodičnicima: “Danas”, “Vreme”, “Republika” na srpskom i “Balkanite”, “Bratstvo” i “Most” na bugarskom jeziku. Radio i na filmu i oko filma i bio jedan od pokretača i mentora radionice antropološkog dokumentarnog filma “Pametnik”, koja se održala na Staroj planini 2008. i 2009. i u Kanjiži 2010. godine. Priredio 2003. godine knjigu “Beskompromisni Dudov” u izdanju Doma kulture “Studentski grad”, koja govori o životnom putu i filmskoj poetici Zlatana Dudova, velikana sedme umetnosti.

Bez komentara

Ostavi komentar